ندا كرده مىشود از كوه ابو قبيس هواى نفسانى آنكه از براى تو در نزد من امانتى است ، بگير او را ! پس مىگيرد ابراهيم روح ، حجر الاسود ذرّهء فطرت را ، و خالص و پاك مىگرداند او را از حجب و غبار صفات نفسانيّه و مىگذارد او را در مكان خود . و حجر فطرت در نزد ميثاق در عالم ذرّ ، سفيد بود چون شير ، و به واسطهء برخورد به كفّار لذّات دنيويّه و مشركين شهوات نفسانيّه در ايّام جاهليّت طفوليّت ، گرديد سياه و اسود . پس چون‌كه بلند كردند ابراهيم روح و اسماعيل عقل ، قواعد بيت قلب را به تمام و كمال ، رجوع كردند به حضرت حبيب اوّل بصدق نيّت و خلوص عقيدت ، و سؤال كردند قبول عبوديّت و طاعت خود را كه : رَبَّنا تَقَبَّلْ مِنَّا إِنَّكَ أَنْتَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ ؛ يعنى پروردگارا قبول كن از ما عبادات ظاهريّه و باطنيّهء ما را زيرا كه سميعى به اقوال ظاهرهء ما و مستدعيات « 66 » باطنهء ما از روى صدق ، و عليمى به آنچه ما محتاج به اوئيم از رحمت و فيوضات اخرويّهء تو ، بعد التجا مىكنند ابراهيم روح و اسماعيل عقل انسانى - كه ارباب قلوب عامره‌اند « 67 » - به مطالب و مقاصد عزيزهء شريفه‌اى كه تحقيق و كشف آن شايسته نيست مگر از براى اهل اللّه كه : رَبَّنا وَ اجْعَلْنا مُسْلِمَيْنِ لَكَ وَ مِنْ ذُرِّيَّتِنا أُمَّةً مُسْلِمَةً لَكَ وَ أَرِنا مَناسِكَنا وَ تُبْ عَلَيْنا إِنَّكَ أَنْتَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ « 68 » ، رَبَّنا وَ ابْعَثْ فِيهِمْ رَسُولًا مِنْهُمْ ، و مىفهمند از آن ارباب قلوب آنچه را مىفهمند از اسرار ولايت « 69 » :

--> ( 66 ) - خواهشها ( 67 ) - آباد ( 68 ) - بار خدايا ما دو تن ( ابراهيم و اسماعيل ) را از تسليم‌شدگان به فرمانت قرار ده و از ذرّيّهء ما امّتى مسلمان ( كه تسليم تو باشند قرار ده ) و ( ثمرات ) مناسك و آداب دين را بما بنمايان و بر ما ببخش ؛ زيرا كه تو بسيار بخشنده و توبه‌پذير و مهربانى : سورهء 2 آيهء 128 ( 69 ) - از اين بيت « مثنوى » كه « مگذر از پيغمبر ايّام خويش » است چنان معلوم و مفهوم مىشود كه يكى -